Push & Pull II

เขียนต่อจากส่วนที่เว้นไว้ในครั้งที่แล้ว เห็นว่ายาวเลยเอามาแปะวันใหม่ ถ้าใครไม่ได้อ่านตอนที่แล้วควรจะกลับไปอ่านก่อน***

เรื่องนี้มาจากนิยายชื่อ Woman and Puppet by Pierre Louys ซึ่งมีพื้นฐานมาจากเรื่องจริงของหนังสือประวัติชีวิตของคาสาโนว่าในตอนที่ชื่อว่า Miss Charpillon ผมรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้โหดกว่า Josephineซักสิบเท่าได้

ในหน้าร้อนวันหนึ่งในปี 1894 ดอน มาเทโอ ได้ไปเยี่ยมโรงงานยาสูบ แต่ยาสูบไม่ใช่สิ่งที่ดอนสนใจ เขาก็เหมือนผู้ชายทั่วไปที่ชอบมองผู้หญิงสาวๆ และในโรงงานยาสูบนี้ มีสาวโรงงานอยู่เป็นร้อย ยิ่งในอากาศร้อนๆของหน้าร้อนอย่างงี้ พนักงานส่วนใหญ่ก็ใส่เสื้อผ้านุ่งน้อยห่มน้อยกันทั้งงั้น เขาอยู่ได้ไม่นานก็รู้สึกทนความร้อนไม่ไหว ขณะที่เขากำลังจะไป ได้มีเสียงผู้หญิงพูดขึ้นมาว่า “ถ้าคุณให้ฉันซักหนึ่งเพนนี ฉันจะร้องเพลงให้คุณฟัง”

ผู้หญิงคนนั้นคือ คอนชิต้า เปเรส อ่อนวัย สวย ในสายตาของเธอแฝงแววของนักผจญภัยอยู่เล็กๆ .. เหยื่อที่น่าเคี้ยว ดอน คิดในใจ หลังจากเขาฟังเธอร้องเพลงเสร็จก็ทิปเงินให้เธอไปเท่ากับค่าจ้างในโรงงานหนึ่งเดือน ระหว่างเดินกลับบ้าน เขาก็พยายามคิดถึงวิธีที่จะหลอกล่อเธอให้มาเป็นของเขา ขณะที่เขากำลังคิดเพลินก็มีคนมาคล้องแขนเขา คอนชิต้านั่นเอง เธอบอกว่าวันนี้ร้อนเกินกว่าที่ทำงานงานไหว แล้วขอให้ดอนไปส่งเธอที่บ้าน ระหว่างกลับบ้านดอนก็ได้ถามเธอว่ามีคู่รักรึยัง เธอตอบว่าไม่มีและเธอยังเป็นสาวบริสุทธิ์อยู่..

สองสามวันหลังจากนั้นเขาก็กลายเป็นแขกประจำที่บ้านของเธอ วันหนึ่งเขาได้ไปหาเธอในวันที่แม่เธอไม่อยู่ ดอนก็ตกใจเมื่ออยู่ดีๆเธอก็นั่งลงบนตักเขาและจูบเขา เท่านั้นแหละ แผนการที่พี่ดอนเตรียมไว้ เขาลืมไปซะหมดเลย แต่พอเขาจะจูบตอบเธอก็ลุกขึ้นทำท่าโกรธแล้วก็กล่าวหาว่าดอนเอารัดเอาเปรียบเธอ เหมือนกับเธอเป็นแค่ความสุขชั่ววูบ ดอนขอโทษและในขณะเดียวกันก็รู้สึกงงๆว่าเอเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็หาเหตุผลมาอธิบายให้กับตัวเองฟังว่าผู้หญิงวัยรุ่นนั่นอารมณ์ไม่ค่อยปกติ เขารู้สึกงงเล็กน้อยว่าเอเขาต้องรู้สึกผิดรึเปล่า ทำไมต้องรู้สึกผิดในเมื่อคนเริ่มก่อนนั้นไม่ใช่เขา..

หลายวันถัดมาดอนพยายามทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ บางครั้งเธอจะแต่งตัวต่อหน้าเขา เรืองร่างของเธอที่ดอนเห็นวับๆแวมๆทำให้เขายิ่งเพ้อหนักเข้าไปอีก แต่ทุกครั้งที่เขาพยายามจะจูบหรือกอดเธอก็จะถูกเธอดันกลับออกมาทุกครั้ง หลายสัปดาห์ผ่านไปที่ดอนพยายามพิสูจน์ตัวเองว่าเขาไม่ได้เห็นเธอเป็นแค่ดอกไม้ริมทาง จนวันหนึ่งเขาก็หมดความอดทน เขาได้คุยกะแม่ของคอนชิต้าว่าเอาอย่างงี้ละกันเขาจะซื้อบ้านให้คอนชิต้าและรับปากว่าจะดูแลเธออย่างดี เขานึกว่าทุกอย่างจะเป็นไปได้ด้วยดี แต่ในวันถัดมาเขาได้รับโน้ตจากคอนชิต้ามาต่อว่าๆเขาพยายามที่จะซื้อเธอด้วยเงิน และเธอจะไม่ยอมพบเขาอีกต่อไป เขารีบไปที่บ้านเธอแต่ก็พบว่าเธอและแม่ของเธอย้ายบ้านหนีไปแล้ว

เขาเพิ่งรู้สึกว่าเขารักเธอ ก็ตอนที่เพิ่งจะเสียเธอไป แต่เขาก็คงจะไม่ได้เจอเธออีกแล้ว หน้าหนาวผ่านไปอย่างเชื่องช้าและทรมานสำหรับดอน วันหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิขณะที่เขาเดินไปตามถนน เขาก็ได้ยินเสียงเรียกจากหน้าต่างชั้นสองของบ้านหลังหนึ่ง เขาดีใจมากที่ได้เจอพบเธอและก็ได้ถามเธอว่าทำไมถึงหนีเขาไป เธอตอบเขาว่าเธอรู้สึกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเร็วไปและ เธอยังไม่แน่ใจและกลัวความรู้สึกของตัวเอง แต่ตอนนี้เธอแน่ใจแล้วว่าเธอรักเขา และเพื่อเป็นการพิสูจน์เธอจะไปหาเขาที่บ้าน

แล้วเธอก็มาหาเขาจริงๆ ด้วยความที่ห่างกันมานานทั้งสองคนเริ่มจูบกันและดอนก็ค่อยๆปลดเสื้อผ้าของเธอออก แต่ก็มางงเป็นไก่ตาแตกตอนที่จะถอดเอ่อ..กางเกงในของเธอ เพราะว่ามันเป็นผ้าพันเป็นปมๆไว้อย่างซับซ้อนไม่ว่าเขาจะแกะยังไงก็แกะไม่ออก คอนชิต้าอธิบายว่าเธอต้องการทำทุกอย่างกับเขาแต่ในขณะเดียวกันก็ยังอยากที่จะเป็นสาวบริสุทธิ์ ดอนก็เซ็งสิครับ สุดท้ายก็เลยส่งเธอกลับบ้านไป…

สองสามอาทิตย์ต่อมาดอนเริ่มคิดว่าคอนชิต้าคงไม่ใช่สาวบริสุทธิ์อย่างที่เธออ้างหรอก เพราะเขาได้ไปเห็นเธอเต้นรำกับชายหนุ่มอื่นๆอีกหลายคนด้วยท่าทางที่วาบหวิว ดอนคิดในใจว่าคอนชิต้าคงหวังที่เงินของเขา แต่เขาก็ไม่สามารถที่จะจากเธอไปได้ แค่ความคิดที่ว่าเธอจะไปเป็นของชายคนอื่นเขาก็แทบทนไม่ได้แล้ว และคอนชิต้าก็เหมือนเป็นโรคจิตชอบทรมานดอนอยู่กลายๆ บางวันเธอก็จะมานอนที่บ้านเขา และก็นอนเปลือยซะด้วย แต่ว่าห้ามดอนทำอะไรเธอ ในที่สุดดอนก็ทนไม่ไหวและก็ยื่นคำขาดว่าถ้าเธอไม่ยอมเป็นของเขาก็อย่าเจอกันเลยดีกว่า คอนชิต้าร้องไห้ (น้ำตาผู้หญิง :P) และยอมอ่อนข้อให้โดยไม่ข้อแม้ว่าดอนจะต้องซื้อบ้านให้เธออยู่ ซึ่งดอนก็รีบจัดการโดยทันทีและยังให้เงินเธออีกจำนวนหนึ่งเพื่อที่จะตกแต่งบ้านอีกด้วย

แปดวันต่อมาพอบ้านตกแต่งเสร็จ ดอนก็ไปหาเธอที่บ้านใหม่ของเธอนั่นเอง เธอบอกให้เขาจูบ มือ ชายกระโปรง และเท้าของเธอ ดอนก็ทำตามที่เธอร้องขอ แต่เขาก็ต้องอึ้งเมื่อเธอพูดว่าจริงๆแล้วเธอไม่ได้ชอบดอนหรอก และในเมื่อตอนนี้เธอมีบ้านในชื่อของตัวเองแล้วดอนก็หมดประโยชน์สำหรับเธอต่อไป พร้อมกันนั้นเธอก็เรียกชายหนุ่มออกมาจากเงามืดและก็เริ่มกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันต่อหน้าต่อตาของดอน

เช้าวันรุ่งขึ้นคอนชิต้าได้ไปที่บ้านของดอนเพื่อดูว่าเขาได้ฆ่าตัวตายไปด้วยความขุ่นแค้นหรือยัง ปรากฏว่าดอนยังมีชีวิตอยู่และเมื่อเขาเห็นเธอ เขาก็ตบเธอจนกลิ้งไปกะพื้น (ปกติผมไม่เห็นด้วยกับการทำร้ายผู้หญิง แต่ในกรณีนี้ขอเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ lol..สมควรโดน) พร้อมกับต่อว่าเธอว่า เธอทำให้เขาเจ็บปวดจนไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ เธอทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะทรมานคนที่รักเธออย่างสุดหัวใจ ในเมื่อเธอแกล้งเขาขนาดนี้ เขาก็จะทำให้เธอเป็นของเขาโดยใช้กำลัง คอนชิต้ากรีดร้องว่าเธอจะไม่ยอมเป็นของเขา แต่ดอนก็ไม่สนใจและเริ่มที่จะตบตีเธอ แต่ในที่สุดเขาก็สงสารเธอและหยุด เมื่อนั้นคอนชิต้าพูดว่า ลืมอดีตที่เธอเคยทำร้ายเขาเถอะ ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเขารักเธอจริงๆเพราะเธอเห็นความเจ็บปวดของเขา เธอสารภาพว่าเธอยังเป็นสาวบริสุทธิ์และที่เธอกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับชายหนุ่มเมื่อวานเป็นแค่ละครฉากหนึ่งที่ทำขึ้นมาแกล้งดอนเท่านั้น ในที่สุดเธอก็ไม่ได้เล่นตัวอีกต่อไป และในความเป็นจริงเธอก็เป็นสาวบริสุทธิ์จริงๆ

โหดไหมครับ วิธีที่คอนชิต้าใช้ก็คือ พยายามสร้างอารมณ์ให้หลากหลายมากที่สุดในตัวผู้ชาย ซึ่งก็รวมถึงอารมณ์ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงด้วย เธอกระตุ้นความต้องการของอีกฝ่าย และก็ตีมันลงด้วยคำกล่าวหาว่าอีกฝ่ายฉกฉวยโอกาสจากเธอ เธอพยายามทำให้อีกฝ่ายเป็นผู้ปกป้องดูแลเธอ แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกผิดที่ในการที่พยายามเอาอกเอาใจเธอด้วยการกล่าวหาว่าที่อีกฝ่ายทำไปเพื่อที่จะซื้อเธอ เธอหายตัวไปและโผล่ออกมาด้วยความตั้งใจที่จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเศร้าที่เธอหายตัวไปและก็ดีใจในเวลาที่เจอเธออีกครั้ง ทุกครั้งที่เธอผลักดอนออกไป ก็เท่ากับมีช่องว่างที่จะดึงอีกฝ่ายเข้ามาเท่านั้น… และตามท้องเรื่อง หลังจากแต่งงานกันไปแล้ว เธอก็ยังสรรหาวิธีมาทรมานดอนอยู่กลายๆ…

เรื่องที่เล่านี่ก็เข้ากับสิ่งที่เขียนไว้ว่า คนเราจะรู้คุณค่าของความสุขมากขึ้น ก็ต่อเมื่อเจอความทุกข์มาก่อน ยิ่งทุกข์หนักมาก่อนเท่าไหร่ก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้น เพราะฉะนั้นอย่ากลัวที่จะทำให้อีกฝ่ายโกรธหรือโมโห เพราะว่าการที่อีกฝ่ายโมโหก็เท่ากับเป็นการเปิดช่องให้อีกฝ่ายหนึ่งมีความรู้สึกดีมากกว่าปกติ ถ้าทำให้หายโมโหได้ นอกจากนี้แล้ว…. ก็ไม่ต้องกลัวว่าการเล่นตัวจะเป็นการทำให้อีกฝ่ายหนีไป เพราะว่า ความเบื่อต่างหาก ที่ทำให้อีกฝ่ายถอยหนีไป (อันนี้มีคนบอกมา)

---------------------------

ps.

1. ผู้หญิงเวลาโหดนี่ผมว่าโหดกว่าผู้ชายอีกครับ การจะทำร้ายใครซักคนไม่จำเป็นต้องใช้กำลังอย่างเดียวจริงๆ

2. ถ้าใครจำเรื่อง ดอน ฮวน กับ คริสเตต้าได้ ผมว่า คอนชิต้าเนี่ย คริสเตต้าเรียกแม่ได้เลยมั้ง lol..

3. เรื่องนี้แปลมาจากหนังสือเล่มหนึ่ง..

Frou Frou: Breathe in

ตัวกวน
16 ก.พ. 2548 เวลา 12:47 น.

My boyfriend used to ask his mother,
'How can I find the right woman for me?'
and she would answer, 'Don't worry about finding the right woman- concentrate on becoming the right man.'
[Author unknown]