การเป็นตัวของตัวเอง กับ การเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ

เมื่อหลายวันก่อนได้เขียนไดไว้เรื่อง ผู้ชายชอบผู้หญิงที่น่าค้นหา (link) ตอนเขียนก็ไม่ได้คิดอะไรมากนอกจากว่าอยากลองวิเคราะห์ดูว่าคนที่หน้าค้นหาเนี่ยน่าจะมีลักษณะเป็นยังไง แต่พอมาดูๆเมนท์แล้วเหมือนคนตอบจะแบ่งเป็นสองค่ายเลย ค่ายแรกก็เห็นด้วย ค่ายสองก็คือไม่เห็นด้วยในแง่ที่ว่าของอย่างงี้ไม่เห็นจะต้องทำเลยเพราะมันไม่เป็นตัวของตัวเอง พออ่านและตามเมนท์จบ (เหนื่อยวุ้ย) ก็นึกได้ถึงหนังสือเล่มหนึ่ง และเรื่องเล่าอีกเรื่องหนึ่ง..

หนังสือเล่มที่นึกถึงคือเรื่อง Guns, Germs, and Steelแต่งโดย Jared Diamond เล่มนี้ได้รางวัล pulitzer prize (คล้ายๆกับรางวัล ซีไรท์ ของเมืองไทย แต่เป็นเฉพาะของอเมริกาเท่านั้น) เนื้อหาในเล่มนี้จะพยายามอธิบายประวัติศาสตร์ของมนุษย์ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงปัจจุบัน ว่ามนุษย์เกิดมาอย่างไร ย้ายถิ่นฐานยังไง ยึดครองต่างชนเผ่ายังไง เรื่องที่ติงต๊องที่สุดก็คือ การล่มสลายของอารยธรรมทางฝั่งอเมริกาใต้ (พยายามเขียนจากความจำถ้าชื่อหรืออะไรผิดไปขอโทษด้วยนะครับ) รู้สึกจะเป็นอารธรรมอินคา ตอนนั้นมี Atahuallpaกษัตริย์ ทีนี้พวกสเปนก็พยายามจะยึดครองพื้นที่ ประจวบเหมาะกับทางฝั่งอินคามีตำนานเล่ามาว่าซักวันหนึ่งลูกของเทพเจ้าจะมาหา ซึ่งลูกของเทพเจ้านี้จะมีผิวขาว ฝ่ายสเปนก็เลยตามน้ำลักพาตัวAtahuallpaไปเรียกค่าไถ่โดยไม่ต้องเสียเลือดเสียเนื้อซักนิด (ภาพการลักพาตัวอยู่บนปกหนังสือนะครับ)

แต่เรื่องที่ทำให้นึกถึงจริงๆก็คือการล่มสลายของชนเผ่าเร่ร่อน และการผุดขึ้นมาของสังคมเกษตรกรรม สมัยก่อนสังคมมนุษย์จะเป็นสังคมแบบเร่ร่อนคือล่าสัตว์มาเพื่อประทังชีวิตแล้วก็ย้ายถิ่นฐานไปเรื่อยๆตามความอุดมสมบูรณ์ของสัตว์ป่า ลักษณะการปกครองก็จะขึ้นอยู่กับลักษณะการใช้ชีวิตของสังคมนั้นๆนั่นเอง ในสังคมแบบนี้ก็จะมีหัวหน้าซึ่งเป็นผู้ที่แข็งแรงที่สุด หรือมีความสามารถในการล่าสัตว์มากที่สุด เพราะว่าเผ่าพันธุ์ต้องอาศัยคนแบบนี้เพื่อล่าสัตว์มาเพื่อประทังชีวิต หัวหน้าจะค่อนข้างมีอำนาจมาก มีเมียได้ทีละหลายๆคน (อิจฉาวุ้ย)ถ้าลองสังเกตุดีๆสังคมแบบนี้จะไม่ต่างกับสัตว์ป่าที่อยู่อาศัยแบบเป็นฝูง

ทีนี้บังเอิ๊ญบังเอิญ ก็มีคนไปค้นพบวิธีปลูกพืชขึ้นมาได้ แต่ไม่ใช่ทุกเผ่าจะค้นพบวิธีปลูกพืชนะครับ อาจจะมีแค่ไม่กี่เผ่าที่ค้นพบการปลูกพืช แล้วความรู้เหล่านี้อาจจะถูกถ่ายถอดไปยังเผ่าอื่นๆ ซึ่งก็แน่ล่ะ มีทั้งเผ่าที่ยอมรับความรู้ด้านการปลูกพืช และก็เผ่าที่ไม่ยอมรับความรู้แบบนี้ แล้วสังคมเร่ร่อนล่มสลายได้ยังไง อันนี้ก็ต้องตามอ่านต่อไปอิอิ ลักษณะของสังคมเกษตรกรรมนั้นจะเป็นอะไร

ที่เริ่มจะแตกต่างจากการอาศัยเป็นฝูงสัตว์ป่าอย่างสิ้นเชิง การที่สามารถปลูกพืชได้ ทำให้ไม่ต้องเร่ร่อน ไล่ล่าหาสัตว์ แล้วก็สามารถเก็บผลผลิตไว้กิน เพราะฉะนั้นความจำเป็นที่ต้องออกไปล่าสัตว์ก็น้อยลง มีคนที่มีเวลาว่างมากขึ้น...พวกคนที่มีเวลาว่างเหล่านั้นก็เลยมีเวลาคิดประดิษฐ์อะไรใหม่ๆ หรือค้นพบความรู้ใหม่ๆ นำไปสู้การปฏิวัติทางวัฒนธรรม วิทยาศาสตร์ และอื่นๆอีกหลายด้าน

จริงๆหนังสือเล่มนี้ยังมีอะไรน่าสนใจอีกเยอะพิมพ์มาตั้งนานยังไม่เห็นพูดถึง ปืน เชื้อโรค หรือ เหล็กซักกะคำ อิอิ แต่ที่ต้องการพูดถึงคือการล่มสลายของชนเผ่าเร่ร่อน เพราะว่าสังคมเกษตรกรรมแข็งแรงแพร่พันธ์เร็วกว่าพร้อมทั้งอาจจะมีอาวุธใหม่ๆถูกประดิษฐ์ออกมา ก็เลยคิดว่าชีวิตของคนเรานี่รอบๆข้างเรามันมีอะไรที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ก็ต้องดูดีๆว่าจะรับสิ่งที่เปลี่ยนแปลงรึเปล่าเพราะว่าสิ่งนั้นอาจจะดีหรือไม่ดีก็ได้ แล้วถ้าการเปลี่ยนแปลงนั้นทำให้เรารู้สึกว่ามันไม่ใช่ตัวเราล่ะ...อันนี้ก็ต้องอ่านเรื่องเล่าชาวประมง..อันนี้มีคนสอนมา คิดว่าคงหาอ่านที่ไหนไม่ได้ อิอิ...(ขอออกตัวไว้ก่อนว่าไม่ชอบตกปลาเพราะสงสารปลา แต่ชอบกินปลา หุหุ)

เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่าคนหัดตกปลาใหม่ๆก็มาขอให้ชาวประมงช่วยสอนว่าจะตกปลายังไง
ชาวประมงก็ถามชายคนนั้นว่าชอบทานอะไร ชายคนนั้นก็ตอบว่า สเต๊ก
ชาวประมงเลยถามต่อว่า แล้วคุณจะเอาสเต๊กไปตกปลารึเปล่าล่ะ
ชายคนนั้นก็ตอบว่าจะเอาสเต๊กไปตกปลาได้ยังไง ก็ต้องใช้เหยื่อปลาสิ
ชาวประมงก็เลยตอบว่าก็ใช่ สิ่งที่คุณชอบ ไม่ได้หมายความว่าปลาจะชอบสิ่งนั้น ถ้าจะตกปลาก็ต้องใช้เหยื่อปลาซึ่งก็มีหลายชนิด แม้กระทั่งเบ็ดตกปลาก็มีหลายแบบ ขึ้นอยู่กับชนิดของปลาและสถานการณ์

ผมก็เลยคิดว่ามันก็เหมือนกับการที่เราต้องติดต่อกับผู้คน (หรือว่าจะจีบสาว อิอิ) ก็เหมือนกะการที่เราไปตกปลา ปลาแต่ละประเภทไม่เหมือนกัน เหยื่อที่ใช้ก็ต้องไม่เหมือนกันเช่นกัน การเรียนรู้สิ่งใหม่ๆก็เหมือนกับชาวประมงที่มีคันเบ็ดรุ่นใหม่ๆหรือเหยื่อปลารุ่นใหม่ๆ ถามว่ายังเป็นตัวของตัวเองรึเปล่า ชาวประมงก็ยังเป็นชาวประมง และก็ยังตกปลาเหมือนเดิม เพียงแต่มีเครื่องไม้เครื่องมือมากขึ้น..เท่านั้นเอง แล้วถ้าถามว่ามันจะไม่เป็นการฝืนตัวเองหรอ ตอนแรกมันก็ฝืนนิดหน่อยเพราะมันยังไม่ชิน ก็เหมือนกับเบ็ดตกปลาที่มันยังใช้ไม่ถนัดยังไม่ชินมือ แต่พอใช้ชินมือแล้วมันก็ไม่รู้สึกอะไรอีก ก็เหมือนกับหัดขี่จักรยานที่ตอนแรกที่ต้องระวังหลายอย่าง ทั้งเท้าที่ถีบ หน้าที่ต้องมองตรง การทรงตัวทีให้ได้พอเหมาะ แต่พอขี่เป็นแล้วรายละเอียดพวกนี้มันเป็นไปตามอัตโนมัติโดยไม่ต้องมานั่งสนใจอีก..เอาสายตาไว้ชื่นชมทิวทัศน์รอบข้างได้..

ส่วนทำยังไงให้ติดเป็นนิสัยนั้น นายMichael Webbจากตอนก่อนที่เขียนเรื่องทำไงให้เป็นคนโรแมนติค (link) ได้บอกไว้ว่า ถ้าทำอะไรติดต่อกัน 17ครั้ง แล้วจะติดเป็นนิสัยเอง โดยแกได้ยกตัวอย่างว่า จะหอมแฟนทุกครั้งเวลาที่ติดไฟแดงซักสองสามวันก็คงจะติดเป็นนิสัย ... นี่ถ้าเป็นกรุงเทพแก้มแฟนคงจะเปื่อยไปก่อนแน่เลย...

สรุปก็คือ ผมคิดว่าการที่เรียนรู้สิ่งใหม่ๆแล้วเอามาใช้หรือการทำอะไรให้เป็นนิสัย กับ การเป็นตัวของตัวเองนั้นคนละเรื่องกัน เหมือนกับชาวประมงที่มีเบ็ดตกปลากับเหยื่อหลายๆชนิดเวลาใช้ตกปลา ...เมื่อก่อนโดนว่าประจำว่าทำไมไม่ออกกำลังกาย ก็เคยคิดเหมือนกันว่าก็ไม่ชอบนี่หว่ามันไม่ใช่นิสัยของตัวเอง แต่พอเริ่มคบกะแฟนเก่าก็เริ่มออกกำลังกายเพราะอยากให้ตัวเองดูดีและทำอะไรเพื่อเธอ จนตอนนี้ติดเป็นนิสัยไปแล้ว ต้องวิ่งวันเว้นวัน มองย้อนไปเมื่อก่อนไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะออกกำลังกายเป็นประจำได้แล้วก็ลดน้ำหนักได้ตั้งเยอะแยะขนาดนี้..

ไดวันนี้ค่อนข้างยาวจริงๆ ถ้าใครอ่านแบบตั้งใจมาถึงตรงนี้ได้ขอตบมือให้สองแปะ พร้อมกับคำคมประจำวัน ที่ต้องนั่งอ่านแล้วคิดซักนิดแล้วจะรู้ว่าหมายความว่าไง...

what you resist persist, what you accept you gain the power to use it.

Turn on: เชื่อใหม

วันนี้โดนบังคับให้อัพไดเร็วๆเลยไม่ทันได้เลือกเพลงให้เข้าเลย

My boyfriend used to ask his mother,
'How can I find the right woman for me?'
and she would answer, 'Don't worry about finding the right woman- concentrate on becoming the right man.'
[Author unknown]