วันนี้...ตั้งใจแต่งตัวให้ดูดีเป็นพิเศษ เพื่อนที่แลบเห็นคงงงว่าเอ๊ะวันนี้มีอะไร  สงสัยวันนี้จะมีเดท หึหึ...จะว่าใช่ก็ใช่จะว่าไม่ใช่ก็คงไม่ใช่ เพราะว่าถ้าเป็นเดทก็คงจะเป็นเดทแบบไม่ได้นัด ผมกำลังรอคอย...เธอ ซึ่งเธอก็ไม่ได้สัญญาว่า
จะเป็นไปได้ แต่บอกว่าจะลองคิดดู

flight ที่เข้า Los Angeles ของที่ผมเคยดูไว้ให้เธอมีอยู่สองเวลาแต่ถ้าเธอจะมาก็คงเป็นอันที่มาถึงเวลา 15:10 (แต่จริงๆแล้วลงเวลา 14:36) โทรศัพท์มือถือตั้งไว้บนโต๊ะทำงาน นาฬิกาบนมือถือขยับไปทีละนาที..

"ฮัลโหล ตัวหรอคะ ตอนนี้เค้าอยู่ที่สนามบินแล้วนะ มารับหน่อยสิคะ" เสียงใสๆของเธอมาจากที่ๆห่างไปแค่ขับรถ30นาที
"อึ้ม จะออกไปรับเดี๋ยวนี้ล่ะครับ virgin atlantic ใช่ไหม งั้นก็ terminal2 รออยู่ตรงทางออกแต่อย่าเพิ่งออกจากตึกละกันนะครับ" ผมตอบเธอไป

เพื่อนๆบอกว่าผมขับรถซิ่ง แต่ว่าถ้าเพื่อนของผมมาเห็นผมขับรถวันนี้แม้แต่จะเอ่ยปากก็คงเอ่ยปากด่าไม่ออกแน่รีบจอดรถแล้ววิ่งข้ามถนนไป แต่หยุดสูดลมหายใจลึกๆก่อนที่จะเดินเข้าประตูเลื่อนไป แม้ผมจะไม่เคยเจอเธอมาก่อนแต่ผมก็รู้ว่าคนๆไหนเป็นเธอ คงเป็นเพราะใจสื่อถึงกันมั้ง เธอและผมมักจะคิดอะไรตรงๆกันเสมอๆ

ไม่ต้องมีคำพูดใดๆ ผมเอามือคล้องเอวเธอแล้วกอดเข้าหาตัวเบาๆ กับทุกอุปสรรคที่ผ่านมา ความเหนื่อยล้าที่สั่งสม มันหายไปกับกอดเบาๆนี้..จริงๆ ผ้าเช็ดหน้าที่เพิ่งไปซื้อเมื่อวาน (เพราะไม่ได้พกผ้าเช็ดหน้ามาแสนนานแล้ว) ที่อยู่ในมือ เอาขึ้นมาซับน้ำตาเธอเบาๆ ไม่รู้ว่าเป็นน้ำตาแห่งความดีใจ..หรือว่า เสียใจ..กับบางสิ่งในอดีตที่เธอรู้สึกผิดกับผม

"ร้องให้พอเถอะนะ..เพราะตอนนี้มีเค้าซับน้ำตาให้ตัวแล้ว" ผมกระซิบข้างหูเธอเบาๆ

ผมคิดไว้แล้วว่าจะทำยังไง พาเธอไปซื้อโยเกริต์กับแอปเปิ้ลก่อนเพราะเธอทานเป็นอาหารเช้า พอถึงบ้านจับเธอนอนหนุนตักแล้วนวดหัวเธอเบาๆ 12ชั่วโมงที่บินมาคงจะเหนื่อยมากๆเลย เสร็จแล้วก็หยิบหนังสือซักเล่ม ไม่ก็หาเกมส์สนุกๆให้เธอเล่น คงจะเบี่ยนเบนความสนใจของเธอได้ซักนิด ในขณะที่ผมรีบไปทำความสะอาดบ้าน (ห้องน้ำ ห้องครัว) ทำความสะอาดเสร็จแล้ว
ไล่เธอกลับไปอาบน้ำ ในขณะที่ผมทำอาหารที่ผมเคยคุยให้เธอว่าอร่อยให้เธอทาน ซึ่งก็คงจะทำเสร็จพอดีตอนเธออาบน้ำเสร็จเพราะเธออาบน้ำนานมาก ตั้งชั่วโมงนึงแน่ะ... dinner ท่ามกลางแสงเทียนกับเพลงเบาๆ กับพระอาทิตย์ที่ค่อยๆลับฟ้าไป ถึงแม้ว่าจะเป็นกลางเมืองแต่ถ้าปิดผ้าม่าน ก็จะดูเป็นส่วนตัวไม่น้อย

ผมกะเธอนั่งอ่าน cv (cover letter)ที่เธอเขียนเล่าประวัติตัวเองว่าเป็นใครมาจากไหน เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอทำตัวได้ลึกลับเหลือเกิน... cvที่พิมพ์ออกมาถูกวางไว้ข้างๆแล้ว ริมฝีปากผมแตะกับของเธอเบาๆ ท่ามกลางเสียงเพลง..

ค่ำคืนนี้มีดาวเป็นของเรา
ส่องทางให้ใจเราเจอะกัน
ความคิดถึงและห่วงใย
อยู่ใกล้แค่มองขึ้นฟ้า
โปรดอยู่กับฉันในคืนแห่งรักเรา
บอกกันและกันให้รู้ว่า
ขอบฟ้าไม่มีวันจะกั้นเรา....

...........................................................................................

ใช่แล้วครับขอบฟ้าไม่มีวันจะกั้นเรา ถ้า..เรามุ่งมั่นและรักกันจริงๆ  แต่เสียดาย..ที่เธอยอมแพ้ไปซะก่อน...

ในช่วงชีวิตหนึ่ง ทางของคนสองคนอาจจะโคจรมาเจอกันได้ครั้งเดียว ตอนนี้มันคงถึงเวลาที่ต่างคนต้องเดินไปตามทางของตัวเองแล้วมั้ง...

ผ่านไปอีกวันหนึ่ง..สำหรับฝัน..ที่ไม่เคยเป็นจริง..และน้ำตา..ที่ต้องเช็ดด้วยมือตัวเอง..

ปาล์มมี่: พรุ่งนี้คงไม่มีฉัน